حُر

داستان حُر را بارها شنیده ایم... فرماندۀ سپاه ابن زیاد که به دستور او راه را بر امام حسین بست و نه فقط مانع از حرکت امام به سمت کوفه شد، بلکه آن وقتی هم که امام حسین گفت:"من به دعوت مردمان خود شما به اینجا آمده ام! با این حال اگر نمیگذارید پیش بروم، از همانجا که آمده ام، برمیگردم"؛حتی اجازه برگشتن هم به امام نداد! و شد مسبب آن همه جنایت! فردی که امام در مقابل ممانعتش از رفتن گفت:" ثَکَلَتْکَ أُمُّکَ ! مادرت به عزایت بنشیند"!

اما وقتی روز عاشورا حُر توبه کنان نزد امام حسین آمد و اظهار پشیمانی کرد و گفت: "ای فرزند رسول خدا، منم کسی که راه را بر تو بستم، و سایه به سایه با تو آمده و از تو جدا نشدم، و تو را در این سرزمین پر آشوب نگه داشتم، حال پشیمان و توبه کنان آمده ام تا جانم را فدا کنم، آیا توبه ام پذیرفته می شود؟"
امام در پاسخ فرمود: « نَعَمْ، یَتُوبُ اللهُ عَلَیْکَ، وَ یَغْفِرُ لَکَ »
و وقتی جنگید و در آستانۀ شهادت بود، امام حسین بر بالین او رفت و به او گفت: « أنتَ الحُرُّ کَما سَمَّتکَ اُمُّکَ أنتَ الحُرُّ حُرًّا فِی الدُّنیا وَ سَعیدٌ فِی الاخِرَه ‏» تو حر و آزادی، همان گونه که مادرت بر تو نام «حرَ» را نهاد، تو در دنیا و آخرت حرّ و آزاده هستی.

داستان حر را که میخوانم یاد کَل کَل های آدم های دور و بر خودمان می افتم. از هر نوع که بگویی، از آن راننده ها بگیر که گاهاً در خیابان دیده ایم، که وقتی کسی به ناحق راهشان را میگیرد، یا فحش یا حرف نامربوطی میزند، یکهو اختیار از کف می­دهند و با عبارت های نشانت میدهم و غیره، یا با سلاحهایی مثل قفل فرمان و غیره، به جان هم می افتند!

از این چیزهای ساده بگیر تا حرف هایی که از گوشه و کنار یا فیلم و سریال میشنویم.... که مثلاً یکی میگوید "فلانی فلان حرف را به من زد، حرمت ها ریخته شد....پرده ها پاره شد....دیگر همه چیز تمـــــــــــــــــام"....مثل عبارتهای دعواهای زن و شوهری...

یادمان نرود ما مسلمانیم...شیعه... پیروان مکتب امام حسین....

امام حسین در مقابل پشیمانی دیرهنگام حُر نگفت: حالا؟! نگفت حرمتم را ریختی، نگفت بخاطر کار تو زن و بچه و اهل بیتم اسیر میشوند، خانه خراب میشوند، پسرانم، برادرم کشته میشوند! آن هم از توع عِرباً عِربا!

امام حسین نه فقط بخشید، که بشارت بهشت داد....

در این مکتب چه گفتی، چه شنیدی، مهم نیست، پرده ها پاره شد، حرمت ها ریخته شد معنا و مفهومی ندارد...

در این مکتب وقتی آدمی از اشتباهش ابراز پشیمانی کرد، کنتور اشتباهاتش صفر میشود... ابراز پشیمانی هم نکند، بخشیدن شیوه و مرام این مکتب است...

یادمان نرود... ما نه فقط در محرّم و صفر، ما در دقیقه دقیقۀ زندگی از نسل همین امام حسینیم....

/ 0 نظر / 27 بازدید